Klaar voor z’n 24ste en laatste jaar als ‘burgemeester van Rock Werchter’

Rotselaar Dirk Claes (59), burgervader van Rotselaar. Nu ja, 361 dagen per jaar dan toch, want de overige vier dagen mogen/mochten we hem eerder de ‘festivalburgemeester’ noemen. Vierentwintig opeenvolgende edities van Rock Werchter leidde hij mee in goede banen, maar maandag trekt hij de weidehekken definitief achter zich dicht. 

Bijna een kwarteeuw aan het hoofd staan van de gemeente die Rock Werchter huisvest, dat moet stof bieden voor een stevig gesprekje. Eentje dat we graag doen voor Dirk Claes het burgemeesterschap overlaat aan anderen.

Uw vuurdoop als festivalburgemeester kon meteen tellen?
“Dat eerste jaar was inderdaad meteen héél druk. Naast TW kwamen voor het eerst ook The Rolling Stones naar Werchter, en dat voor een dubbelconcert. Toegegeven, dat eerste massa-evenement met zestigduizend bezoekers heeft me toch wel een beetje ‘bibberende handen’ bezorgd. Je draagt per slot van rekening de eindverantwoordelijkheid.”

U nam meteen ook al een drastische beslissing?
“Je bedoelt de intrekking van het verbod op volwaardig alcoholisch bier? De regel dat er uitsluitend alcoholvrij en -arm bier mocht getapt worden - ingevoerd door mijn voorganger - hebben we inderdaad meteen teruggedraaid. Bij een festival hoort een pintje. Maar er zijn wel strengere controles gekomen in het kader van het verbod op sterkedrank.”

Het was toen ook nog de tijd van feestjes langs de steenweg en in het dorp.
“Toen het nog een ééndaags festival was, ging dat aan de vooravond altijd gepaard met een groot feest in Werchter-dorp. Toen baatte de pastoor ook nog zelf een festivalcamping uit naast de kerk. Erg leuk. Tegelijk heerste er wel altijd de angst dat het tijdens de race tegen de klok, met de vele trucks die alles van Torhout naar hier moesten brengen, wel eens grondig mis zou lopen.”

En toen werd Torhout-Werchter in 1999 plots Rock Werchter.
“Een grote en emotioneel beladen beslissing, waar wekenlange speculatie aan voorafging. Zou het circus definitief naar Torhout, dan wel naar Werchter verhuizen? De schrik dat we het pleit zouden verliezen, zat er toen zeker in - de uiteindelijke keuze heeft in Torhout toch een beetje een trauma nagelaten. Die tweestrijd stak zeven jaar geleden opnieuw de kop op, met een eventuele verhuis naar het Limburgse Brustem - een strijd die keihard uitgespeeld is. Werchter had het geluk dat wat hier jarenlang opgebouwd werd, ginds niet zomaar ‘neergepoot’ kon worden. En met de realisatie van het huidige Festival Park is de verankering nu verzekerd.”

U maakte vervolgens de evolutie tot een vierdaags festival mee.
“En nu zitten we écht wel aan het plafond. Het is telkens een drukke bedoening, niet in het minst voor een dorpje met drieduizend inwoners. Misnoegde mensen waren er altijd, maar al bij al is de Werchternaar zeer tolerant tegenover het festival. Er werden in de loop der jaren ook wel heel wat maatregelen genomen om het draagvlak bij de bevolking te behouden. Eén van de slimste beslissingen was die om parking en camping te scheiden. Sinds men daar niet meer met eigen drank en luide muziekinstallaties kan doorfeesten, is het voor omwonenden al veel rustiger geworden.”

Welke is voor u de meest memorabele editie?
“Elke editie heeft wel iets, maar memorabel is zeker die keer toen Prins Laurent onaangekondigd langskwam. Hij belde me: ‘Waar is het ergens?’ Stond hij toch wel in Torhout zeker... De meest hectische editie was die van 2000, toen daags ervoor negen festivalgangers verpletterd werden in het Deense Roskilde, tijdens een optreden van Pearl Jam. Het optreden van die band werd bij ons wel geannuleerd, maar de enorme ongerustheid bij festivalgangers, ouders en in de media was niet te sussen. Het drama was het begin van de verscherpte aandacht voor veiligheidsmaatregelen. Elk jaar is het uitkijken naar Rock Werchter, maar er is ook een voortdurende spanning. Pas als de laatste festivalganger op maandag om 16 uur weg is, ben ik gerust. Al gebeurt er doorgaans zeer weinig.”

Uw beste optreden op de wei?
“Dat moet Bruce Springsteen geweest zijn. Maar alle groten der aarde zijn hier gepasseerd: Prince, Michael Jackson, Madonna, The Police, Coldplay,... The Rolling Stones heb ik hier uiteindelijk zeven keer zien spelen - goed voor een ontmoeting met Keith Richards. Met leeftijdsgenoot Bryan Adams en diens ouders heb ik ooit ook een plezante babbel gehad.”

U verblijft ook de klok rond op of naast het festivalterrein?
“De jongste zeventien edities heb ik in een mobilhome achter het podium geslapen. Daar lees ik kranten en mailverkeer, en dagelijks komt mijn medewerker met de gemeentelijke post en de stukken die getekend moeten worden. Ik hield er ook altijd aan om na elke festivaldag rond 4 uur nog persoonlijk per fiets de situatie rondom het terrein te gaan inspecteren. Slapen deed ik zowat tussen 5 uur en 8 uur. En elke ochtend fris op de overlegvergadering met organisatie en veiligheidsdiensten.”

Tot slot: gaat u dit hele circus niet missen?
“Goh, nee. Ik kan wat voorbij is, gemakkelijk achter me laten. Ik zal ook naar het festival blijven komen, hopelijk met wat meer tijd om selectief te zijn wat muziek betreft. Er zijn nog te veel groepen die ik graag wou zien, maar die ik gemist heb.”

Bron: HLN, Sven Ponsaerts, juli 2018

Foto: Dirk Claes, na morgen na 24 jaar 'festivalburgemeester' af, aan de ingang van de festivalweide. Sven Ponsaerts - HLN

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookie Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.